Wanneer twijfel een signaal is – over grenzen en moed
Is dit ok? Over twijfel, grenzen en de moed om jezelf serieus te nemen
Ze ligt op de massagetafel in Gorinchem.
Een vrouw van zestig. Ervaren, intelligent, gevoelig.
Na afloop vraagt ze zich af:
“Is het ok wat deze masseur deed? Ik voelde me er niet goed bij… maar ik weet het niet zeker.”
Ze aarzelt. Alsof ze zich bijna verontschuldigt voor haar gevoel.
Wat haar raakte, kan ze moeilijk precies benoemen. Het ging niet plotseling. Niet grof. Niet duidelijk “fout”. Het ging geleidelijk. Subtiel. Net een fractie over haar grens — en juist daarom zo verwarrend.
En daar begint het vaak.
Twijfel is geen zwakte
Veel vrouwen herkennen dit. Dingen die gebeuren, brengen je in twijfel. Je vraagt je vooral af of je het goed ziet en goed ervaart. Maar je kunt het niet meteen vastpakken.
Je vraagt je af:
-
Stel ik me aan?
-
Ben ik te gevoelig?
-
Was dit misschien normaal?
-
Had ik iets duidelijker moeten zeggen?
En langzaam verschuift de focus. Niet naar het gedrag van de ander — maar naar jezelf. Dit is hoe twijfel zich nestelt.
Niet in één klap, maar druppelsgewijs. Soms jaren lang.
Als je eigen waarneming onder druk komt te staan
In sommige relaties — professioneel of persoonlijk — ontstaat een dynamiek waarin je leert je eigen gevoel te wantrouwen. Ja, zelfs leert om te zeggen dat je het okay vind, terwijl je het diep van binnen niet zo ervaart. Waar woorden en daden niet kloppen, maar jij degene bent die zich afvraagt of je het verkeerd ziet.
Dat kan voelen als verwarring, schaamte, verlamming. Je voelt dat iets niet klopt, maar je kunt het niet hard maken.
En juist dát maakt het zo moeilijk om een grens aan te geven. Want hoe geef je een grens aan als je niet zeker weet of je er wel recht op hebt?
Veel vrouwen zitten vast in wat ik zou noemen woordeloze twijfel. Ze voelen iets, maar hebben er geen taal voor. En als ze iets schoorvoetend proberen te duiden, kan er ontkenning en omkering op volgen.
Een term als gaslighting kan:
-
normaliseren wat verwarrend voelt
-
schaamte verminderen
-
zelftwijfel externaliseren (het ligt niet alleen aan mij)
-
helderheid brengen zonder te forceren
Zonder woorden kan verwarring jarenlang blijven sluimeren.
Nog pijnlijker wordt het wanneer je ervaring wordt ontkend, verdraaid of weggezet als overgevoeligheid.
Je voelt je niet gehoord, niet gezien — en uiteindelijk niet werkelijk gerespecteerd.
We hebben taal nodig waarin we weer kunnen ademen
Het moment waarop je jezelf serieus begint te nemen, is cruciaal en vraagt moed. De moed om woorden te geven aan wat je voelt, nog voor dat je het volledig begrijpt. Wat je nodig hebt, is helderheid.
En dat vraagt om taal waarin jij je kunt uitdrukken.
Het ogenblik waarop je zegt: Dit voelt niet goed voor mij. Dan is dat in feite al genoeg.
Dat proces kan langzaam gaan. Het kan jaren duren voordat je durft te benoemen wat je allang voelde. Niet omdat je zwak bent — maar omdat je loyaal bent. Aan de ander. Aan het beeld. Aan de hoop dat misschien toch anders is.
Je ogen openen is geen daad van strijd. Het is een daad van volwassenheid. Van individuatie.
Twijfel is vaak het eerste signaal dat een grens geraakt wordt
Waarom ik hierover spreek
Ik weet dat ik een stem heb. En ik voel dat die stem niet alleen van mij is. Ik spreek ook voor wie nog twijfelt.
Voor wie het gevoel heeft dat er iets schuurt, maar zichzelf steeds weer corrigeert. Voor wie denkt: “Misschien ligt het aan mij.”
Moed betekent niet dat je nooit twijfelt. Moed betekent dat je leert luisteren naar die twijfel — en haar serieus neemt. Dat je een gesprek hierover aan gaat met een vriendin, een therapeut.
Als jij je afvraagt of iets ok is, dan is die vraag op zichzelf al betekenisvol. Je hoeft het niet perfect te kunnen uitleggen.
Je hoeft het niet te bewijzen.
Je gevoel is nog geen aanklacht.
Het is een signaal.
Tot slot, voor jou
Als je dit leest en ergens voelt: dit gaat ook over mij — weet dan dit:
Je hoeft niet harder te worden.
Je hoeft alleen eerlijker te worden naar jezelf. Jouw eigen ervaring op de eerste plaats te zetten. Het gaat niet om bewijzen of uitleggen, maar om erkennen wat dit met jou doet. Het beslissende criterium is niet wat verdedigbaar is, maar wat voor mij waar, kloppend en respectvol voelt.
De kernvraag is niet: is dit toegestaan — maar: is dit gezond en respectvol voor mij?
Photo by Suriya Narayanan on Unsplash
